Dom

Me myśli błądzą, nie mają domu

mieszkają to tu to tam po kryjomu

do bram umysłu nie mają klucza

po świecie smutnym smutne się włóczą.

Dusza także swe drzwi zamyka

tak bardzo nie chce być nigdy odkryta

Myśli swe próby wciąż ponawiają

ale wciąż nic z tego nie mają.

Stuk stuk, pukanie do wrót ciągle rozbrzmiewa

nie mogą polecieć, chciałyby jak mewa

wzbić się, uwolnić od uczuć łańcuchu

znaleźć drogę na dwór, w przestrzeń, może w duchu?

Może to tam czeka wolność skryta

która przez myśli chce być tak odkryta,

która by dała im dom bez złości,

dom bez tajemnic, dom pełen miłości!

I łańcuch pęka na myśli skinienie

myśli zdumione myślą, że sen minie

lecz to nie sen, to rzeczywistość

czeka już na nie świat przedziwnych istot.

Lecz one nie opuszczą dawnego swego domu,

lub raczej plątaniny, gdzie siedzą po kryjomu.

Żyją nadzieją, że znajdą kluczyk

i nigdy już nie będą musiały się włóczyć.

Może jednak otworzę dla nich duszę?

Może jednak do środka je zaproszę?

Może one wytłumaczą, dlaczego?

Po co tyle w tym umyśle jest złego?

                                                       Kate, 24 IV 2011r