Smutek kocha te trudne chwile, kiedy jesteśmy sami,
gdy się w rozpaczy bezdennej otchłani samotnie pogrążamy.
kiedy wodospad słonych łez leje się nieskończony,
gdy Pandora w puszce w ostatniej chwili zamyka Nadzieję w oddali.
Wydaje nam się, że nasze serce wiecznie już będzie skute,
iż kajdany smutku oraz rozpaczy zagłuszą nasze wołanie.
A gdybyś w końcu ten grymas swój odwrócił do góry nogami,
gdybyś popatrzył inaczej na świat, zdjął ciemne okulary.
Tęcza przecięłaby nieba skłon, przepiękna i kolorowa,
przyodziałbyś prędko uśmiech na twarz i śmiechem zastąpił szloch.
A gdyby jeszcze ktoś Ci w tym pomógł i świat z Tobą malował ?
Przyjaciel przecież na zawsze jest z Tobą, nie przeciw Tobie.
Kate, 30 X 2010r.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Skomentuj :D I pamiętaj proszę, by się podpisać.