...

Hmm, dawno nie gryzmoliłam. Wiecie co, jest lepiej, o wiele lepiej :) Szkoła zaczyna być fajna ^^ Nauczyciele są świetni (w większości.. ), moja klasa, cóż, ciekawa xD
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Mam pustkę w głowie. Ni wiem co pisać. Niemiecki mnie męczy, ślęczę nad zeszytem. Odczuwam coś, co chyba jest przykrością i smutkiem. 1a, 1b, 1c... Niby tak niewiele a tak dużo. Nie jestem sobą, a może to właśnie prawdziwa ja. Nie wiem czy nie rzucić niemcem w kąt, może zakuje go po w-fie? Czytam "Lilith". Faajne, inne, choć czytałam już o czarownicach. Lubię takie książki, wg lubię książki. Ale to już było. Znowu, znowu było, zapomniało, odeszło i.. nie wróci. A myślałam, że już się ze wszystkim uporałam. Co robić? Jak żyć? Skąd wiedzieć, czy coś, co zrobimy teraz, na chwile, będzie kiedyś na zawsze? To będzie dobre, czy złe zawsze? Inaczej było by łatwiej, lepiej? W 7 wszyscy są szczęśliwi, a chyba o to chodzi.. A ja? Nie znam samej siebie, nie rozumiem siebie, jak więc zrozumieć świat? Mówią, że trzeba zmian, ale czy zmian się chce? A może byłabym szczęśliwa, gdybym popatrzyła choćby obiektywnie, nie mówiąc już o pozytywizmie? Czy gdybym była tam byłoby inaczej, lepiej, łatwiej? A jakby się to miało do przyszłości? Wewnątrz mnie jest pustka i chaos, jest wszystko i nic. Jest dylemat, jednocześnie zaprzeczający sam sobie.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nikt nigdy nie wskaże nam drogi, trzeba próbować i uczyć się na błędach. Ja upadam i nie chce wstawać, ale tak do niczego nie dojdę. Wzywam pomocy, lecz jestem sama. Albo wstanę i pójdę dalej albo czeka mnie śmierć. Druga opcja jest łatwiejsza, ale czy jej chcesz? Nie możesz się już cofnąć, ale zawsze można zejść na inną ścieżkę.

Taa, mało ludzi mnie zrozumie, wiem jednak, że KTOŚ na pewno :) Nawet wiem kto.. Dziękuję :)