Proszę Pana

Dobrze jest sobie pomarzyć..

Myśli Pan, drogi nieznajomy,

że wystarczy mrugnąć,

 a me serce zmięknie,

a oczy zaczną błyszczeć

napotykając pański wzrok?

Jakże nieroztropna byłaby miłość,

gdyby działo się tak po Pana myśli...

Czy mam mniemać,

iż pańskie krótkie spojrzenia,

rzucane mi bacznie co chwila,

z tym przesłodkim uśmiechem na twarzy,

przekonają mnie,

by Panu zaufać?

Cóż, może jednak nie myli się Pan.

Jakże nieroztropna jest miłość!

Tylko, proszę Pana,

pozostało jedno małe ale..

Musiałby Pan istnieć,

bo w innym przypadku

zmuszona jestem

nie okazywać względów

mojej wyobraźni...

A więc proszę się tylko pojawić...

                                                               Kate, 24 II 2012